Dulkóðuð mynt, á ensku “cryptocurrencyDulkóðuð mynt, eða rafmynt á íslensku (einnig kallað rafeyrir eða netgjaldmiðill), er gjaldmiðill hannaður í þeim tilgangi að eiga samskipti með greiðslur á stafrænu formi, tengt vissum grundvallaratriðum dulkóðunar með sérstakri tækni sem kallast á tæknimáli blockchain.”, er gjaldmiðill eins og til dæmis bandarískur dollar (USD). Hún er hönnuð í þeim tilgangi að eiga samskipti með stafrænar upplýsingar, sem kleift er með ferli tengt vissum grundvallaratriðum dulkóðunar. Dulkóðun er notuð til að vernda upplýsingafærslurnar og til að hafa stjórn á útgáfu nýrra magneininga („peninga“) af myntinni. Fyrsta dulkóðaða myntin, hér eftir kölluð rafmyntDulkóðuð mynt, (einnig kallað rafeyrir eða netgjaldmiðill - cryptocucurrency á ensku), sem er gjaldmiðill hannaður í þeim tilgangi að eiga samskipti með greiðslur á stafrænu formi, tengt vissum grundvallaratriðum dulkóðunar með sérstakri tækni sem kallast á tæknimáli blockch... til einföldunar, sem gefin var út var Bitcoin árið 2009. Í dag eru til nokkur hundruð annarra rafmynta og eru oft vísað til þeirra í heild sem „AltcoinMeð hugtakinu „Altcoin“ er átt við allar aðrar rafmyntir en Bitcoin.“ eða „aðrar myntir“. Með hugtakinu „Altcoin“ er átt við allar aðrar rafmyntir en Bitcoin.

Með öðrum orðum er rafmynt, einfaldlega sagt, rafmagn umbreytt í dulkóðaðar færslur sem eru ígildi tiltekinna fjárhagslegra verðmæta. Rafmynt er einfaldlega stafræn mynt.

Ólíkt venjulegu miðstýrðu bankakerfi, eins og til dæmis the Federal Reserve System í Bandaríkjunum eða svokölluðum seðlabönkum landa, þar sem ríkisstjórnir (seðlabankar) stjórna verðgildi gjaldmiðils (myntar) eins og USD eða ISK með magni útgefinna peninga (seðla og málmmynta sem eru úr efni sem hefur ekkert eða lítið verðgildi í sjálfu sér, aðeins sem lögeyrir viðkomandi lands sem nokkurs konar ávísun á verðmæti, kallað „fiat money“ á ensku), þá hefur ríkisvaldið engin yfirráð yfir eða stjórn á dulkóðuðum rafmyntum þar sem stjórnun á þeim er algjörlega dreifð.

Flestar rafmyntir eru hannaðar þannig að „útgáfa“ á magni þeirra minnki er frá líður eins og á við um Bitcoin, en það leiðir til þaks á framboði þeirra á markaði (e. „market cap“). Það er á afgerandi hátt frábrugðið ofannefndum seðlamyntum þar sem seðlabankar og fjármálastofnanir eins og viðskiptabankar geta gefið út peninga að eigin vild með því að lántakendur skuldsetja sig gegn móttöku á lánsfé. Ríkisvaldið setur reyndar vissar skorður eða þak á lánveitingar viðskiptabanka tengt heildarupphæð innlánsfjár viðskiptavina. Afleiðing af hinni lítt takmörkuðu „peningaprentun“ viðskiptabanka með þeim hætti, til viðbótar við það peningamagn sem seðlabanki landsins gefur út og stjórnar, er verðbólga í hagkerfi landsins. Verðbólga eykst þegar peningamagn í umferð eykst umfram framboð á vörum og þjónustu í hagkerfinu, að öðru óbreyttu. Hins vegar mun aldrei verða meira en 21 milljón „coins“, einingar, í umferð af Bitcoin.

Sú kerfislega útfærsla sem allar dulkóðaðar rafmyntir grundvallast á var hönnuð af Satoshi Nakamoto.

Þær hundruðir mismunandi rafmynta sem til eru nú byggja flestar á öðrum tveggja mismunandi samskiptamáta (e. „protocols“), Proof-of-work eða Proof-of-stake.
Allar rafmyntir eru í umsjá eða við haldið af samfélagi rafmynta-„grafara“ (e. „cryptocurrency miners“) sem eru almennir borgarar sem hafa sett upp kerfi á tölvum sínum til að taka þátt í löggildingu og vinnslu færslna í kerfinu með þátttöku sinni. Þær tölvur eru þá kallaðar ASIC machines.